ΦΟΒΑΜΑΙ ΟΤΑΝ... ΚΡΑΤΑΩ ΜΥΣΤΙΚΑ

Η έννοια του φόβου είναι πολύ δύσκολη για τα παιδιά και να την κατανοήσουν αλλά και να την περιγράψουν.  Στα κεφάλαια αυτά, μιλήσαμε για το φόβο, για τις εκφράσεις του, για το πως μεγενθύνεται όταν δεν τον ομολογούμε και τον κρατάμε μυστικό.  Τα παιδιά προσπάθησαν να καταλάβουν με παιχνιδια ρόλων, την έννοια της εσωστρέφειας (δείχνω κάτι άλλο από αυτό που νιώθω πραγματικά).
Παρατηρήσαμε πίνακες ζωγραφικής και αναρωτηθήκαμε τι νιώθουν άραγε οι χαρακτήρες στον πίνακα...

κάναμε υποθέσεις για το τι να συμβαίνει άραγε και προτείναμε λύσεις για να βοηθήσουμε.
Τονίσαμε ότι το να κρατάμε μυστικά από τους πολύ αγαπημένους μας ανθρώπους δεν μας κάνει καλό, ειδικά όταν είναι μυστικά που μας βαραίνουν και μας φοβίζουν.

Κρατάω κάτι μυστικό γιατί:








Έπειτα προσπαθήσαμε να ομολογήσουμε τους φόβους μας δυνατά.  Τους ζωγραφίσαμε, τους τσαλακώσαμε και αφού θυμωμένα τους κάναμε ...τόοοοοοοσο μικρούς, τους πατήσαμε κάτω και τους κρύψαμε σε ένα κουτί.

Άλλωστε είπαμε ότι ο φόβος όσο δεν τον εκφράζουμε...θεριεύει και καταλαμβάνει όλο μας το σώμα και το μυαλό, ενώ όταν τον συζητάμε γίνεται όλο και μικρότερος μέχρι που τον κρύβουμε σε ένα μικρό κουτάκι και δεν μας απασχολεί πια..

ΒΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ:ΘΥΜΟΣ...ΕΝΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ ΠΟΥ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ

 Αυτό που προσπαθούμε να ανακαλύψουμε στην ενασχόληση μας με τα συναισθήματα είναι ότι όλα είναι αποδεκτά και καλά, όχι όμως και όλες οι συμπεριφορές που επιλέγουμε για να τα εκδηλώσουμε.
Φτιάξαμε λοιπόν τις μάσκες του θυμού, τις φορέσαμε και μιλήσαμε για όλα αυτά που μας θυμώνουν. 

Όταν είμαστε θυμωμένοι όλα αλλάζουν πάνω μας.  Το πρόσωπο μας γίνεται άγριο και το σώμα μας σκληρό σαν πέτρα.

Όμως αλλάζουμε και μέσα μας.

Άλλοτε νιώθουμε ότι έχουμε μέσα μας ένα ηφαίστειο έτοιμο να

εκραγεί, άλλοτε μοιάζει με ανεμοστρόβιλο που θα τα

καταστρέψει όλα και αλλότε με άγριο θηρίο έτοιμο να επιτεθεί.
Στη συνέχεια ανακαλύψαμε τρόπους και συμπεριφορές που μπορούν να μας βοηθήσουν να τιθασεύσουμε αυτό το άγριο συναίσθημα.
Φτιάξαμε το καλάθι της ηρεμίας όπου βάλαμε μπαλάκια που διώχνουν την ένταση, το μαξιλάρι του θυμού( το χτυπάμε για να εκτονωθούμε) και καρτέλες με τεχνικές χαλάρωσης.  Χαλαρώνω λοιπόν, σκέφτομαι και μετά πράττω....

ΒΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ

Αυτή την εβδομάδα ολοκληρώσαμε τον πρώτο κύκλο μαθημάτων του προγράμματος συναισθηματικής αγωγής "Βήματα για τη ζωή". 

"Εάν τα παιδιά αποκτήσουν εν συναίσθηση και ικανότητες επίλυσης προβλημάτων,θα μπορούν να αρχίσουν να αποκτούν τον έλεγχο στις συγκρούσεις τους και να παίρνουν τις δικές τους αποφάσεις.  Ωστόσο, πριν να είναι σε θέση να αναλάβουν τέτοιο μέγεθος ελέγχου, υπάρχει ένας σημαντικός τομέας που πρέπει να ενισχυθεί και να λειτουργήσει ως θεμέλιο, ο τομέας της γνωστικής υποστήριξης.  Τα παιδιά πρέπει να καταστούν ικανά να αναγνωρίζουν και να ονομάζουν τα συναισθήματα, τα δικά τους και των άλλων, αλλά και να προβληματίζονται για τις πράξεις τους.  Και για να γίνει αυτό, πρέπει να μάθουν την γλώσσα που θα τους χρειαστεί και τον τρόπο να χρησιμοποιούν το νέο τους λεξιλόγιο το οποίο θα παίξει ουσιαστικό ρόλο στην ανάπτυξη της σκέψης τους.  Καθώς το λεξιλόγιο των παιδιών θα αυξάνεται, θα αυξάνεται και η ικανότητα ρύθμισης της συμπεριφοράς τους.  Άλλωστε, συμπεριφορές που μπορούν να κατανομαστούν  και να εξερευνηθούν, δεν φαντάζουν τόσο τρομερές στα παιδιά."  (απόσπασμα από το βιβλίο του εκπαιδευτικού).

Έννοιες που δουλέψαμε μέχρι τώρα όπως "είναι - δεν είναι"/ μερικοί - όλοι/ ίδιο - διαφορετικό/ αν...τότε/ κατάλληλη στιγμή/ συγχρόνως ....μπορεί να φαίνονται εύκολες και κατανοητές σε εμάς τους ενήλικες αλλά τα περισσότερα παιδιά δυσκολεύονταν στην αρχή να εκφραστούν χρησιμοποιώντας  τις συγκεκριμένα. Στη διάρκεια κάθε μαθήματος τα παιδιά  έπαιζαν παιχνίδια ρόλων σε σενάρια που εμείς προτείναμε ανάλογα με το θέμα κάθε φορά. Τα παιδιά φόραγαν διακριτικά στοιχεία πάντα, ένα καπέλο και ένα φουλάρι, ώστε να αντιλαμβάνονται πως υποδύονται ένα ρόλο εκείνη τη στιγμή.

 Στις έννοιες αυτές θα επανερχόμαστε συχνά στα επόμενα μαθήματα που θα ασχοληθούμε με τα συναισθήματα.  

Ακόμα, παρουσιάζαμε εικόνες που φανέρωναν ένα προβληματισμό και έπρεπε τα παιδιά να εκφραστούν πάνω στην εικόνα και να προτείνουν λύσεις.

Έτσι με μικρά αλλά σταθερά βήματα προσπαθούμε να μάθουμε στα παιδιά πως θα ενσωματωθούν στη μικρή (αρχικά) κοινωνία του σχολείου μας.